Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Μαμά, θέλω ένα σκυλάκι!


Από πολύ μικρή ήθελα ένα σκυλάκι αλλά οι γονείς μου δεν μου πήραν ποτέ. Τους κούραζε η όλη διαδικασία της βόλτας, ανησυχούσαν για την καθαριότητα, δεν ήθελαν δεσμεύσεις και θεωρούσαν αδιανόητο να φυλακίζεις σε ένα διαμέρισμα ένα κατοικίδιο ζώο. Τότε γιατί το λέμε κατοικίδιο;

- Μαμά, θέλω ένα σκυλάκι! , άκουσα εμβρόντητη 
- Δηλαδή θες να πεις ότι έφτασε η στιγμή που το παιδί μου θα μου ζητήσει με τη σειρά του ένα σκυλάκι από τη μανούλα;, αποκρίθηκα στο έκπληκτο βλέμμα της κόρης μου και ακολούθησε ο γιος μου. 
- Γιατί όχι, βρε μαμά; Γιατί να μην πάρουμε ένα σκυλάκι; απάντησαν ταυτόχρονα σε χορωδιακή μορφή.
- Ε, μήπως γιατί ΚΑΙ αυτή η δουλειά θα πέσει πάνω μου;
- Ποιά δουλειά;
- Αχά! Είδατε που δεν έχετε ιδέα από τη φροντίδα ενός ζώου;
- Δηλαδή; ρώτουσαν με φανερή απορία.
- Δηλαδή το σκυλάκι θέλει τη βόλτα του για κακά και τσίσα, το μπάνιο του, το φαγητό του, τα εμβόλια του. Θέλει παρέα, παιχνίδι. Ποιός θα τα κάνει όλα αυτά; Ή μήπως νομίζετε ότι είναι σαν τα λούτρινα  που έχετε στο κρεβάτι σας;
- Ε, όλοι μαζί θα συμμετάσχουμε. Θα μοιραστούμε τις δουλειές.
- Εγώ αναλαμβάνω τη βόλτα, φωνάζει ο Απόλλωνας
- Κι εγώ το φαγητό, αποκρίνεται η Αγγέλικα 
- Τι να σας πω, δεν ξέρω. Εγώ λέω να το σκεφτούμε για κάνα δυο χρόνια ακόμα και μετά το ξανασυζητάμε, κι αν ακόμα θέλετε τότε να κοιτάξουμε να πάρουμε ένα σκυλάκι


 Δύο χρόνια μετά παίρναμε τη Λούνα, δηλαδή Φεγγάρι. Ένα φεγγαρόφωτο West Hghland White Terrier ή αλλιώς Westie. Μια λατρεμένη, τρελή, χιονόμπαλα με μαύρη μυτούλα, μαύρα μάτια και ροζ αυτάκια. Η επιθυμία των παιδιών μου για να την αποκτήσουν και το ενδιαφέρον τους δεν είχε μειωθεί με τον καιρό αντιθέτως μιλούσανε για το γεγονός αυτό σαν να ήταν το σημαντικότερο της ζωής τους. Και ίσως και να είναι! 

Τρία χρόνια μετά η Λούνα είναι η αδερφή του Απόλλωνα και της Αγγέλικας και είναι κανονικό  μέλος της οικογένειας μας. Παίζουνε μαζί της, τη φροντίζουν, κοιμούνται μαζί της, την παίρνουν για παρέα στο μπάνιο, τη βγάζουν βόλτα, νοιάζονται, στεναχωρούνται, αγαπάνε, γελάνε, χουζουρεύουν, γαργαλάνε, παίζουν, χορεύουν, την προστατεύουν.

Η Λούνα πρόσθεσε σημαντική αξία στην οικογένεια μας και στο δέσιμο των μελών της διότι η φροντίδα της λόγω βεβαρημένου οικογενειακού προγράμματος απαιτεί τη συνεργασία όλων μας και είναι ένας παράγοντας δεσίματος και κοινής αναφοράς.

Θα επισημάνω ότι είναι πολύ κρίμα που εστιατόρια και ξενοδοχεία δεν δέχονται σκυλάκια και πολλές φορές αναγκαζόμαστε να τη στερούμαστε και να την «εγκαταλείπουμε» σε φίλους και συγγενείς αλλά όποτε μπορεί να μας ακολουθήσει δεν την αποχωριζόμαστε.

Η χαρά και η ευτυχία που σου μεταδίδει αυτό το μουτράκι είναι ανυπέρβλητη. Σε κάνει να ξεχνάς! Σε κάνει να θυμάσαι ότι η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά πράγματα και αυτά είναι τα πιο σημαντικά.

Από την άλλη πλευρά δεν θα σας κοροϊδέψω ότι η φροντίδα ενός κατοικίδιου ζώου είναι παιχνιδάκι. Είναι δέσμευση, είναι χαρά κι όποιος αποφασίσει να αφιερώσει πολύ χρόνο και ελάχιστο χρήμα στη φροντίδα ενός ζώου θα πρέπει να σκεφτεί ποια θα είναι η επιλογή του κατοικίδιου που θα κάνει βάσει των αναγκών του και των δυνατοτήτων του και όχι βάσει της μόδας.

Καλώς ήρθες Λούνα στη ζωή μας! Ένα μεγάλο, λαχταριστό κόκαλο σε περιμένει για να το γιορτάσουμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Chit chat!!!